गावच्या येशीवर, प्रेत व्हत सापडलं. कोणी तरी म्हणे त्याले, माणसान मारून टाकलं. पण म्हाया डोक्यात, येगळाच इचार चालू व्हता. ज्याने मारले त्याले तो, माणूसच नव्हता. येशीवर मांगाच्या जन्याच, प्रेत निपचित पडलं व्हत. मांगवाड्यात जणू, आभाळच फाटलं व्हत. जन्या...ज्याने आवाज उठवला व्हता, जातीभेदा इरोधात. आन माणुसकी पेरू पाहात व्हता, या जिवंत असणार्या मूडद्यात. त्याच मूडद्यांनी, जिवंत माणसाला मारला. जो खर म्हणत व्हता, त्या जन्यालाच खोटा ठरवला. जातीवाद्यांनी मग जन्याच नाव, पाटलाच्या पोरीशी जोडलं. आन तिच्या पायी जन्यान, इष प्याल्याच नगार वाजवलं. जन्या मेला. त्याचा आवाज थांबला. बायको पोराचा त्याचा, पार खेळ खंडोबा झाला. आज तीस वर्षांनी मले, जन्याची आठवण झाली. कारण जन्याच स्मारक बांधणार हाय, ही बातमी कानी पडली. म्या हसलो. जन्याला आठवू लागलो. त्या व्हणार्या स्मारकात, जन्याला शोधू लागलो. पण जन्या नाय भेटला. ना त्याचा आवाज कानी आला. पण स्वार्थापायी बदललेला, माणूस मातर दिसला. पण स्वार्थापायी बदललेला, माणूस मातर दिसला.

मी श्वास माझे ते  , थांबताना पाहिले

मी त्यांनाच तुझ्यात , गुंतताना पाहिले

असतील लाख मोलाचे ,  चंद्र तारे जरी.

मी त्यांनाच तुझ्यात , उरताना पाहिले.

शब्द जरी कोणासाठी , खात असेल भाव.

मी त्यांनाच तुझ्यात , अडकताना पाहिले.

काटे जरी बाभळीचे , जीवघेणे सार्यांसाठी.

मी त्यांनाच तुझ्यात , सामावताना पाहिले.

ढग ते दाटलेले , बरसल्यावर खाली 

मी त्यांनाच तुझ्यात , निजताना पाहिले.

तुटले होते जे? , धागे नात्यांचे.

मी त्यांनाच तुझ्यात , विणताना पाहिले.

पहाडा सारखे , मर्द जे करारी.

मी त्यानांच तुझ्यात , कोसळताना पाहिले.

तुटली होती माझी , स्वप्ने निरागस सारी.

मी त्यांनाच तुझ्यात , सजताना पाहिले.

जणू मेलेच होते , भाव माझे भाबडे.

मी त्यांनाच तुझ्यात , रमताना पाहिले.

मी श्वास माझे ते  , थांबताना पाहिले

मी त्यांनाच तुझ्यात , गुंतताना पाहिले

राहुल सिद्धार्थ साळवे 

सांग ना माये,
तुहा देव आता कुठंय?

घर जळतय.
पोर रडताय.
आशेच्या भाकरीवर,
कण्हत कण्हत दिस काढतंय.
 सांग ना ग माये,
 तुहा देव आता कुठंय?

चार दिस झालं,
बा गेलाय.
कालपासून म्हशीन,
दुधाचा एक थेंबबी नाय दिलाय.
चारा नाय...पाणी नाय.
ईष खायलाबी, हातात पैका नाय.
बघ कसं सारं,
ओसाड ओसाड वाटतंय.
 सांग ना ग माये,
 तुहा देव आता कुठंय?

जा ना ग माये,
तुह्या देवाला  आता साकड घाल.
सांग त्याले आरडून,
काय झालाय आपल हाल.
घर कस ग बघ आपलं,
स्मशानागत वाटतंय.
 सांग ना ग माये,
 तुहा देव आता कुठंय?

राहुल सिद्धार्थ साळवे.

कशी समजतील? , मला ही माणसे.
कशी उमजतील? , मला ही माणसे.

हातात गंडा? , पुरोगामिचा फंडा?
कशी फसवतील?  ,  मला ही माणसे.

बोललो जर , वाणी कबीराची.
वेड्यात काढतील  , मला ही माणसे.

काढला उकरून , इतिहास यांचा?
विद्रोही ठरवतील , मला ही माणसे.

शोधतात देव , दगडात हे.
कशी पावतील?  , मला ही माणसे.

तोंडात यांच्या , शिवी लाख मोलाची.
बुध्द सांगतील? , मला ही माणसे.

चौकटीत जगणे , लाचारीचे यांचे.
जगणे शिकवतील? , मला ही माणसे.

अंधाराच्या भीतीत , भविष्य शोधणारे.
मार्ग दाखवतील? , मला ही माणसे.

कशी सुटतील? , हातून माझ्या.
कशी पुरतील? , मला ही माणसे.

कशी समजतील? , मला ही माणसे.
कशी उमजतील? , मला ही माणसे.

राहुल सिद्धार्थ साळवे