आज कुठे मला , कळले थोडे थोडे.
तेव्हा मन माझे , जळले थोडे थोडे.
मी वेडा उगाचच , जोडत राहिलो नाते.
तू मात्र शिताफिने , तोडले थोडे थोडे.
जेव्हा कळले का असे? , घडले हे नेमके.
श्वास हे बिलंदर तेव्हा , कोंडले थोडे थोडे.
कळलेच नाही मला , कधी झालो रक्तबंबाळ.
तू हसत हसत केसाने , चिरले थोडे थोडे.
मी स्वप्न घेऊनी उराशी , होतो तुझ्या भरोश्यावर.
तू आठवणींना हुशारीने , गाडले थोडे थोडे.
तूच केला होतास , गुंता आपल्या नात्याचा.
आणि तूच धागे सारे , विरले थोडे थोडे.
लोक म्हणतात मला , मी चुकत आलो.
जीव लावला तुला हेच , चुकले थोडे थोडे.
त्या वाळूवर लिहिलेले , नाव आपले दोघांचे.
सरता अखेर किनारे , पुसले थोडे थोडे.
नको आता तू , ढाळू अश्रू दिखाव्याचे.
मी उरले सुरलेले ही , जाळले थोडे थोडे.
आज कुठे मला , कळले थोडे थोडे.
तेव्हा मन माझे , जळले थोडे थोडे.
राहुल सिद्धार्थ साळवे.
तेव्हा मन माझे , जळले थोडे थोडे.
मी वेडा उगाचच , जोडत राहिलो नाते.
तू मात्र शिताफिने , तोडले थोडे थोडे.
जेव्हा कळले का असे? , घडले हे नेमके.
श्वास हे बिलंदर तेव्हा , कोंडले थोडे थोडे.
कळलेच नाही मला , कधी झालो रक्तबंबाळ.
तू हसत हसत केसाने , चिरले थोडे थोडे.
मी स्वप्न घेऊनी उराशी , होतो तुझ्या भरोश्यावर.
तू आठवणींना हुशारीने , गाडले थोडे थोडे.
तूच केला होतास , गुंता आपल्या नात्याचा.
आणि तूच धागे सारे , विरले थोडे थोडे.
लोक म्हणतात मला , मी चुकत आलो.
जीव लावला तुला हेच , चुकले थोडे थोडे.
त्या वाळूवर लिहिलेले , नाव आपले दोघांचे.
सरता अखेर किनारे , पुसले थोडे थोडे.
नको आता तू , ढाळू अश्रू दिखाव्याचे.
मी उरले सुरलेले ही , जाळले थोडे थोडे.
आज कुठे मला , कळले थोडे थोडे.
तेव्हा मन माझे , जळले थोडे थोडे.
राहुल सिद्धार्थ साळवे.
