ऎ लेखणी पाया पडतो तुझ्या,
मला व्यक्त होऊ दे.
नको घालू मला,
कवितेच्या व्याखेची बिनबुडाची चौकट.
होऊ दे मला हलके.
मनातले विष ओकू दे मला कागदावर.
त्याच्या वासानतरी,
यांचे डोळे उघडतील.
अरे नको बांधु मला,
शब्दांच्या जाळ्यात.
मांडणीच्या शास्त्रात.
उपमा अलंकाराच्या खुराड्यात.
होऊ दे ग मला मुक्त.
माझा श्वास गुदमरतो,
या चंद्र चांदण्यांच्या मिठीत.
गुलाबाच्या काटेरी कुशीत.
या कल्पनांच्या...स्वप्नांच्या,
खोट्या जगात,
घूसमटतय ग मला.
एक दिवस यातच जीव जाईल माझा,
कुत्राचे जिणे जगल्यासारखे.
सोड माझा हात लेखणी,
पाया पडतो तुझ्या.
लिहू दे मला,
बालमजुराची मेलेली निरागसता.
अनाथाच्या डोळ्यातील विनवणी.
गरीबाच्या पोटाची भूक.
वेश्येची  किंकाळी.
लाचार माणुसकी.
लिहू दे ग मला.
लोक मला,
कवी नाही म्हटले तरी चालेल,
पण नपुसक म्हणता कामा नये.
मला लिहू दे ग ती,
समाजव्यवस्था.
व्यथा.
कथा.
वेदना.
नाहीतर मीही मरेल तसाच,
एक दिवस,
माणसातला कवी म्हणून.
मला मरायचे आहे,
कवितला माणूस म्हणून.
पण त्या आधी थोडे,
जगायचे आहे.
एक कवी म्हणून.
एक माणूस म्हणून.
जिवंतपणे,
जगायचे आहे.

राहुल सिद्धार्थ साळवे.