आता उरली कुठे

आता उरली कुठे ती, मजा जगण्याला?
आणि भाव ही नाही राहिला ,आनंदाने मरण्याला.

जिंकूनही नाही, लागत हाती काही.
रोज लागते येथे,फक्त बोली हरण्याला.

राख माझी हे ,कपाळालाच लावतील ना?
मग कसला आलाय अर्थ, उगाचच जळण्याला.

दुखानेच भरलाय, बाजार येथे माणसांचा.
कोण देईल त्यात किंमत, माझ्या या सलण्याला?

वापरला ज्यांनी, खांदा माझाच नेहमी.
कसा वापरू मी त्यांचा, अश्रू माझे ढाळण्याला.

खोटे ठरवतात बापुडे, माझ्या दिलखुलास हसण्याला.
आणि मिरवतात वाजतगाजत, तेच माझ्या रडण्याला.

म्हणूनच वाटते.

आता उरली कुठे ती, मजा जगण्याला?
आणि भाव ही नाही राहिला ,आनंदाने मरण्याला.

- राहुल सिद्धार्थ साळवे.