मी अस्तिक आहे की नास्तिक,
हेच मला कळत नाही.
कोडे श्रद्धे अंधश्रद्धेचे,
मला सुटता सुटत नाही.

पाप पुण्य,
शाप आशीर्वाद,
देव दैवत,
मी मानत नाही.
पण दिसता दगड शेंदुरी,
हात जोडूनी..डोळे मिटुनी,
काही मागितल्या शिवाय राहत नाही.

धूप अंगारे,
ग्रह तारे,
रंगीबेरंगी गंडे दोरे.
माझ्यासाठी सगळेच खोटे.
तरी गळ्यात रुद्राक्ष,
कपाळावर हलकासा गंध,
मला खूप शोभून दिसे.

कुंडली...पंचांग...भविष्य.
या सार्याला मी थोतांड मानतो.
तरी एकट्यात मी, रोज नचुकता,
राशी चक्राचे पान वाचतो.

मग कधी मी फुलेंचा,
कधी गाडगे बाबांचा,
कधी प्रबोधनकारांचा,
तर कधी दाभोलकरांचा आदर्शही सांगतो.
अन जत्रेत रूढी परंपरेच्या नावाखाली,
चोरून मी बोकड ही कापतो.

कधी मुखी कबीरवाणी आणतो.
कधी संतांची संतवाणी सांगतो.
तरी धुण्या मी पाप माझे,
गंगेचे पाणी वापरतो.

या सार्यांची आज मनात,
खूप घुसमट होत आहे.
डोक्यात विचारांचं,
काहूर माजत आहे.

काय होणार...कस होणार.?
याचीच खूप धास्ती,
खर सांगू का मित्रा?
मलाही त्या शून्याची,
वाटते आता भीती.
   खर सांगू का मित्रा?
   मलाही त्या शून्याची,
   वाटते आता भीती.

राहुल सिद्धार्थ साळवे.