जाता जाता मला, कळले होते सरणावर.
मोजतात लोक अश्रू, एक एक करून बोटावर.

वाकलेत जे, वाहुनी बोजे आयुष्याचे.
तेच वाहती तुमचे, मोठेपणासाठी खांद्यावर.

सरताना हळू हळू, वाट सुंदर जन्माची.
नेमकी मोडतात बोट, लोक ही वळणावर.

चारच पाऊले राहिली आता, अखेर निरोपाची.
मग बसेल मीही धूळ खात, कोपर्यात त्या भिंतीवर.

वाटते रे अजूनही, जगावे थोडे मनसोक्त.
पण लोकास या भरोसा पक्का,त्या लावणाऱ्या आगीवर.

जाता जाता मला, कळले होते सरणावर.
मोजतात लोक अश्रू, एक एक करून बोटावर.

- राहुल सिद्धार्थ साळवे.