शशी ताई यांस.. शशी ताई....क्षमा करा....थेट बोलता येत नाही म्हणून हा पर्याय.....मार्क ने चांगली सोय केली आहे...म्हणून त्याचे आभार प्रथम .....खूप दिवसापासून ताई तुमच्या कविता वाचतोय.....पण दर वेळी वेगळीच रात्र, वेगळाच सुर्य, वेगळाच चंद्र आणि वेगळीच पहाट उलगडत आहे.....असा वाटते की शाळेत शिकवलेलं सगळं खोटं होतं की काय ?......की शशी ताई , रोज भेटते सूर्याला, चंद्राला,रात्रीला आणि पहाटेला.....सूर्य रोज येत असेल का चहा प्यायला शशी ताईच्या घरी?....रात्र येत असेल का शशी ताई ची अंगाई ऐकायला?.....या सार्या प्रश्नांनी भंडावून सोडलंय ताई......प्रतिक्रिया काही द्यावी तुमच्या शब्दांना तर हात थरथर कापतात......का ते माहित नाही...पण कापतात........एवढंच जाणून घ्यायचय ताई की, गोजिरवाण्या वाटणाऱ्या सूर्य, चंद्र, रात्र , दिवस, चांदण्या आणि उरल्या सुरल्या सगळ्यांना कस manage करता तुम्ही?......तुमच्या दोन ओळीत, चार शब्दात सारी रात्र उलगडते आणि भावतेही....जी इतक्या वर्ष जीव घेणी वाटत होती.......गेल्या काही दिवसांपासून नव्या उमेदीने उगवणाऱ्या सूर्याची नाही तेवढी तुमच्या पहाटेच्या, सूर्योदयाच्या कवितेची वाट पाहत दिवसाची सुरवात होते........आणि इतक्या वर्ष मनात निसर्गाचा असलेला जांगडगुत्ता हळू हळू सुटतोय की काय असंच वाटते........आभारी आहे ताई.....खूप कवी वाचले ताई निसर्गावर लिहिणारे.....पण सारे निसर्गात रमणारे वाटले.....पण तुम्ही तोच निसर्ग शब्दाने जगणाऱ्या वाटलात, म्हणून हा सारा शब्दांचा पसारा......बाकी काही नाही.....काही चुकलो असेल तर क्षमा असावी......पण ते सांगा ना?.....खरच सूर्य तुमच्या घरी सकाळी चहा प्यायला येतो का?.....आणि ती रात्र अंगाई ऐकायला?.....एवढंच जाणून घ्यायचं आहे ताई ....बाकी तुमच्या शब्दांचा वेडा आहे......त्या सूर्य, चंद्र, सकाळ, आणि जीवघेण्या रात्री सारखा. राहुल सिद्धार्थ साळवे.