माय डाक्टर म्हणाला,
तुले दमा झालाय.
पण त्याले काय ठाऊक,
आयुष्यभर चुलीपुढ,
फ़ुकणीन मारलेला,
धूर तुह्या छातीत भरलाय.

तो म्हणाला,
थकलीस तू आता.
वय झालंय तुझं.
काय सांगू त्याले?
किती जणांच व्हत,
तुह्या डोहीवर बोझं.

काय मागशील तू ते,
खायला घाल म्हटला तुले,
मीठ भाकरीवर जिंदगी काढलीस,
त्याचीच तुले गोडी,
हे कस ग सांगू म्या त्याले?

इलाज नाय म्हटला,
आता या सार्यावर.
सगळा हाय आता,
तुह्या या नशीबावर.

कसा सांगू मी त्याले?
तुह्या फुटक्या नशिबाची कहाणी.
कित्येक काढलेल्या रात्री,
तांब्याभर पिऊन पाणी.

जाऊ दे...येडा हाय तो डाक्टर.
त्याले काय बी कळत नाय.
अशी कशी हारशील तू?
तू तर जिंदगीला जिकलेली,
वाघिणी सारखी माझी माय.
   तू तर जिंदगीला जिकलेली,
   वाघिणी सारखी माझी माय.

राहुल सिद्धार्थ साळवे.