जब्या

जब्या
मला आठवतंय
चाणाक्ष जाणकारांनी
म्हटले होते की
तू भिरकावलेला दगड
त्या जीर्ण झालेल्या
मानवी व्यवस्थेवर होता
मी तिच व्यवस्था शोधतोय
त्या व्यवस्थेत
मला स्वत:ला
कधी मोजुन
कधी गुणून
तर कधी
अक्षरशः भागून.

त्या पड़द्याच्या आडून
तुझा सामाजिक आक्रोश
त्या डॉल्बीतुन
त्यांच्या मनाचे इमले
उध्वस्त करून गेला.
पण
त्या दाराच्या बाहेर निघताना
नागराजने
वैचारिक रित्या
अर्धवट सोडलेला प्रश्न
त्या खुर्चीवरच
सोडून आलेत ते.
मी तो प्रश्न शोधतोय
जो त्यांनी टाळयांच्या गजरात
लपवू पाहिला आहे.
कारण सुशिक्षित समाजाची
गाजर पुंगी वाजवून
विकासाचा
प्रगतीचा
डंका वाजवणाऱ्या त्या
स्विकृत समाजसेवकांना
मला तुझ्या बहिणीचे
त्या मेहंदीला
खरडून रंगवलेले
ते हात दाखवायचे आहेत.
बालमजूरीचा
लॉगं टर्म प्रोग्राम
आखणाऱ्या त्या
कैंडल मार्च प्रेरित
पांढरपेशी जमातीच्या
एका जिन्सच्या नादात
तू गहाण टाकलेली
तुझी निरागसता
मला लख्ख उजेडात
त्यांच्या
कागदोपत्री अजेंड्यावर
छापायची आहे.
जब्या
तुझा पत्ता दे जब्या
मला भेटायचं आहे तुला
खुप बोलायचं आहे तूझ्याशी
त्या व्यवस्थेवर
तिच्या अवस्थेवर
व्यथेवर
आणि
समाजाचा मानसिक आलेख
पाहण्यासाठी तू सोडलेल्या
त्या अधुऱ्या
सामाजिक
पण प्रलंबित कथेवर.
कारण
तुझ्या डोळ्यात मला
मी शोधत असलेला
उद्याचा परिवर्तनवादी
तरुण दिसला
त्याच तरुणाला मला
विचारायचे आहे
तो दगड
खरचं कोणाविरुद्ध होता ते?
सांगशील ना?
त्या व्यवस्थे विरुद्ध होता की
माणसाच्या
गढूळ मानसिकते विरुद्ध होता?
सांगशील ना जब्या?
सांगशील ना?

- राहुल सिद्धार्थ साळवे