आज पुन्हा माझ्या मातीला

आज पुन्हा माझ्या मातीला ,
पारतंत्राचे ग्रहण लागले आहे.
फ़क्त तिच्यात माळलेले,
माळलेले कसले?...खोचलेल,
असंख्य झेंडे तिच्याच लेकरांचे आहेत,
याचेचं दुःख.

रक्तबंबाळ केले तिला,
तोडूनी तिचे लचके.
आणि तरी वर माय म्हणून मिरवायला,
लाज विकून खाल्ली पठ्यांनी.
त्या अस्मितेच्या खोट्या टिळ्यापायी.
एकाचं इतिहासातला...पण,
प्रत्येकाने सोयीनुसार निवडून घेतला आहे.
त्याच्या पुरता कामी येणारा संदर्भ.
बाकी राखून ठेवलेत,
हातचे म्हणून,
कुरघोडी करण्यासाठी.
धर्मकारणाच्या आकडेमोडीत.
संयुक्त शब्दाचीही फोड़ करून,
त्याला विभागून टाकले.
एकाच रंगाच्या...दोन गटात.
त्याच गटाला पुढे नाव प्राप्त झाले,
जातीयवादाचे.
आज जणू त्याच जातीयवादाचा,
उरुस साजरा होतोय.
वैचारिक, पुरोगामी बोकड़ाचा,
बळी दिला जातोय.
त्यानेच बरबटून गेली आज,
माझी माती माय.
तरी कोणीतरी बोंबा ठोकतोय.
आम्ही स्वतंत्र आहोत, आम्ही स्वतंत्र आहोत,
पण साला कागदोपत्री.
हे मान्य करायला लाज वाटते त्यांना.
अहंकाराच्या जखमेतून वाहतोय,
मी पणाचा पू.
तरी मानवतेची व्याख्या अबाधित.
प्रत्येकाची आपली,
आपली चामडी वाचवण्यासाठी.
या सगळ्यात पुरती फसलीस माय तू,
पुरती फसलीस.

- राहुल सिद्धार्थ साळवे