मी मरणाच्या भितीने
जगणे सोडू कशाला
लाखाचे आहे हसने माझे
उगा मग रडू कशाला
मी मोजतचं नाही
त्या श्वासांचे एक एक पान
जे वाचायचेच नाही
ते उलगडू कशाला
मी मुक्त आहे तुझ्या
विस्तीर्ण आभाळ।त या
चौकटी बांधून त्या
मग उडू कशाला
नको करू नाद माझा
वेळ करतो गुलाम मी
उजेडाचा आहे दिवाणा
मग अंधाराशी नाते जोडू कशाला
-राहुल सिद्धार्थ साळवे
No comments:
Post a Comment