संसार

संसार
कोसळल्या उभ्या
भिंती जरी
पण संसार मात्र
अजूनही
पाय रोवून उभा आहे...

एका कोपर्यात
आ वासून पडलेल्या
जर्मनच्या पातेल्याला
लागलेली कलई
मला काहीतरी
सांगू पाहत आहे...
चेंबलेल्या तांब्यावर
अजूनही शाबूत असलेले
आम्हा
नवरा बायकोचे
कोरीव नाव
मला खुणावत आहे...
रांगोळी सारखं
सैरा वैरा पडलेलं
पांढरं फिकट पीठ,
लाल...तिखट
हळद...मीठ
सारं काही एकमेकांत
अगदी विलीन झाल्यासारखं...
फ़क्त
ढिगार्याच्या आड़
धगधग करणारा तो
चुलितला जाळ
मला माझ्या
मनात उतरवून घ्यावा लागेल
नव्याने पेटून
उठण्यासाठी...
लाल...तिखट
हळद...मीठ
एकमेकांतून
मुक्त करण्यासाठी...
उपड्या पातेल्याला
सोयीचे करण्यासाठी...
तांब्यावरचे तिचे माझे नाव
शाबूत ठेवण्यासाठी...
आणि
कोसळलेल्या भिंतीं
पुन्हा उभ्या करण्यासाठी...
कारण
त्या भिंती कोसळल्या आहेत
पण
पण संसार मात्र
अजूनही
पाय रोवून उभा आहे
पण संसार मात्र
अजूनही
पाय रोवून उभा आहे...

-राहुल सिद्धार्थ साळवे