बघ तिने कंबर कसली आहे आता.
तुझ्या जुल्मी पुरुषी अहंकाराला,
कायमचा मातीत गाडण्यासाठी.

ती गप्प होती आजपर्यंत,
कारण तिला ठाऊकच नव्हते,
तिच्या जगण्याचे नेमके विश्लेषण.

तू नादवून ठेवलसं तिला,
त्या सतीच्या मती शून्य गोष्टीत.
तिने त्यावरच थेट घाणा घातला.

तू नेहमी तिला त्या,
उंबरठ्याशी तोलू पाहिलसं.
तिने त्याचं उंबरठ्याला,
परिसिमेचं स्वरुप दिलं.
आणि त्याला लाथाडून आज ती,
निघाली आहे.
तू रंगवून ठेवलेल्या तिच्या,
खोट्या इतिहासाला जाळण्यासाठी.

बघ सांभाळ आता,
तुझ्यातल्या पुरुषी किड्याला,
ती ठेचून राहिल्याशिवाय राहणार नाही.

तिला झाली आहे आता,
तिच्या अस्तित्वाची ओळख.
जी तू तिच्यापासून,
तुझ्या स्वार्थासाठी वंचित ठेवली होती.

त्याचं अस्तित्वाचे आज,
शस्त्र झाले आहे.
तुझ्या गढूळ मानसिकते विरुद्ध,
लढा देण्यासाठी.

तुझ्या मातीत जर उद्या कोणी,
मलाला जन्माला आली तर,
नवल वाटुन घेऊ नकोस.
पण ती उशिरा जन्माला आली,
अथवा येईल.
याचे दुःख,
एक पुरुष असुनही राहिल.
तेही लाजिरवाणं.
कायमचं.