ती,
स्वतः लाच शोधत होती.
त्या महिला आरक्षणाच्या,
५० टक्यांच्या आकडेवारीत.
पण,
रेड लाईट मधील,
बंदिस्त खोलीच्या,
खिड़कीधारी असलेल्या,
फुटकी दुर्बीनितून.

ती नाही ठेवत ठपका.
तिच्यावर आलेल्या,
परिस्थितीवर.
अथवा नशिबावरही.
पण,
उन्हाच्या फसव्या प्रतिबिंबाला,
मृगजळ मानून बसल्याचे दुःख,
तिच्या पापणीवर,
सदैव तरंगताना दिसते.

त्या अंधारमय रंगीत जगात,
परिवर्तनाचा कवडसा,
डोकावेल का?
हे रोज उगवणारा,
तो धर्मनिरपेक्ष सूर्यही,
नाही सांगू शकत.

दोन पावलांचेच अंतर आहे,
मुक्त होण्यासाठी लागणारे.
पण तिला ते,
स्विकारायचे नाही.
कारण,
आगीची आणि फुफाट्याची गोष्ट,
ती जाणून आहे.

अखेर तीही माणूसच.
स्वतंत्र होण्याची,
तिलाही आहेच लालसा.
पण,
पंखात बळ एकवटण्याच्या नादात,
तो सूर्य,
पुन्हा तिला सोडून जातो.
त्याच ५० टक्य्यांच्या आकडेवारीत.
जे कधीच,
तिच्यासाठी नव्हते...नाही.
आणि कदाचित,
या पुढेही नसतील.
ह्या,
मुखवटाधारी,
समाजसेवा प्रेरित,
पांढ़रपेशी अश्या,
जिवंत माणसांच्या,
स्मशानात.