माय मुक्त हो गं आता,
या अंध विश्वासाच्या दलदलीतून.
किती दिवस अजून तू अशीच,
खितपत पडणार आहेस?
तुझ्या अस्तित्वाला पदरात झाकून.

माणूस आभाळ।च्या पल्याड पोहचलाय माय.
आणि तरी तू चुलीतच रमलेली.

त्या हातावरच्या रेषांच,
दे सोडून आता खुळ.
बस झालं आता तुझं ते,
नजरा खाली करून असलेलं,
रुढी परंपरेच जगणं.
कपाळ।वरच ते,
स्वतः पेक्षा जास्त जपलेलं ,
जबरदस्तीचं गोंदन.

या सार्याला आता मिटवून टाक.
कायमच तुझ्यातूंन.
आणि घे नव्याने जन्म मग,
त्या सावित्री माई सारखा.
जिजाऊ सारखा.
तेव्हाच या मातीत उदयाला येईल,
पुन्हा कोणीतरी ज्योतिबा...शिवबा.

दे माय या कलंकित झालेल्या,
संस्कृतीच्या मुस्कटात.
वेळ आलीया आता.
तुझ्या ललकाराची.
तुझ्या विद्रोहाची.

तुचं जन्माला घालू शकते.
उद्याचा परिवर्तनवादी,
माणूसरूपी सूर्य.
नाहीतर हा,
दिवसा ढवळ्या पडलेला अंधार,
कधी सगळ गिळून टाकेल?
कळणार पण नाही.

सोड आता तो हात.
जो त्या,
चालीरीतिंच्या बेड्यात अडकलाय.
आणि मुक्त हो गं माय....मुक्त हो.