चतकोर त्या भाकरीने,
माझी जिंदगी गुलाम केली आहे.
कधी भुकेचे बहाणे.
कधी जगण्याची भीती.
तर कधी परिस्थिती.
जणू सारेकाही आधीच ठरवलेले.

अडकून गेलोय पुरता मी.
या चौकटधारी भाकरीच्या जंजाळ।त.
तरी सांगतोय मी छाती ठोकून,
की, जगतो आहे..

मनासारखे नक्कीच नाही.
पण जगतोय.
त्या घड्याचे काटे,
नाचावतात मला त्यांच्या तालावर.

तो उगवणारा सूर्य,
तो मावळणारा चंद्र ठरवतो.
मी जगलेला प्रत्येक दिवस,
प्रत्येक रात्र.

माझ्या नाडिचे ठोके ठरवतात की,
मी जिवंत आहे.
माझ्या श्वासांची घालमेल,
माझ्या ह्रदयाची धडधड,
पुरावा देतात मी असल्याचा.

या सार्यातून मुक्त होऊ म्हंटले तर,
लेबल तयार आहेच ,
मरण नावाचे.
ते शेवटचे क्रियापद.

भरकटलोय मी,
काय असते जगणे हे शोधता शोधता.

जिंकण्याच्या नादात,
पैशाच्या विचारात,
मी विसरलोय जगायचे.
मी विसरलोय जगायचे.